W dalszej części sezonu zwyciężał jeszcze trzykrotnie: 23 stycznia w Seefeld, 12 marca w Falun oraz 25 marca w Rovaniemi. W klasyfikacji generalnej był najlepszy, wyraźnie wyprzedzając Norwega Torbjørna Løkkena oraz Szwajcara Andreasa Schaada.
Wysoką formę prezentował także w sezonie 1988/1989. We wszystkich startach zajmował miejsca w czołowej dziesiątce. Nie wygrał żadnego konkursu, ale trzykrotnie stanął na podium: 14 stycznia 1989 roku w Reit im Winkl i tydzień później w Breitenwang był trzeci, a 18 marca w Lake Placid zajął drugą pozycję. W klasyfikacji generalnej był drugi, ulegając tylko Trondowi-Arne Bredesenowi z Norwegii, trzecie miejsce wywalczył Hippolyt Kempf ze Szwajcarii. mistrzostwa świata w Lahti w lutym 1989 roku nie przyniosły mu medalu. W konkursie indywidualnym był jedenasty po skokach, jednak na trasie biegu stracił kilka pozycji i na mecie był ostatecznie piętnasty. W rywalizacji sztafet Austriacy byli najlepsi na skoczni, jednak prowadzenia tego nie utrzymali na trasie biegu, spadając aż na piąte miejsce. Do Norwegów, którzy ostatecznie zwyciężyli stracili na mecie ponad trzy i pół minuty.