W maju 1914 r. mianowano go dowódcą 6 pułku Gurkhów, rywalizującego z 5. Po wybuchu I wojny światowej pułk miał ochraniać kanał Sueski. W 1915 r. wszedł w skład sił inwazyjny na Gallipoli. Bruce dowodził tam wydzielonymi batalionami 29 brygady indyjskiej. Trzykrotnie został wspomniany w rozkazie dziennym i mianowany nadzwyczajnym pułkownikiem w listopadzie 1915 r. Niedługo później otrzymał ciężką ranę w nogę i został ewakuowany. W szpitalu dowiedział się, że został mianowany dowódcą Niezależnej Brygady Frontowej w Bannu. W 1917 r. dowodził Siłami Polowymi Północnego Waziristanu. W 1919 r. brał udział w wojnie w Afganistanie. Został tam dwukrotnie wspomniany w rozkazie dziennym. W 1920 r. odszedł na emeryturę ze stopniem generała-brygadiera.
Po rozpoczęciu służby wojskowej Bruce od razu rozpoczął naukę języka nepalskiego i obyczajów Gurkhów. Jego zasługą było uczynienie z Gurkhów oddziałów zdolnych do walk w górach. Często podróżował i brał udział w wielu ekspedycjach w Himalaje. W 1892 r. towarzyszył Martinowi Conwayowi w wyprawie na Karakorum. Był również członkiem wyprawy Alberta Mummery'ego na Nanga Parbat w 1895 r., podczas której zginął Mummery. Osobiście odkrył i wspiął się na kilka pomniejszych szczytów, takich jak Khagan, Kaszmir, Kulu czy Lahoul. W 1907 i 1910 r.