przygotował plany wejścia na Mount Everest, które jednak pozostały niezrealizowane z powodów politycznych.
Dopiero po I wojnie światowej Bruce mógł zrealizować swoje ambicje. W 1922 i 1924 r. zorganizował i poprowadził dwie ekspedycje na Mount Everest, ale z powodu wieku i rany nogi nie próbował osobistego ataku na szczyt. Podczas drugiej wyprawy zachorował ponadto to na malarię i dowodzenie nad nią przejął Edward Felix Norton (podczas ataku szczytowego na tej wyprawie zginął George Mallory). Bruce był jednak świetnym organizatorem, a jego znajomość obyczajów Gurkhów, Szerpów i Tybetańczyków była bardzo pomocna.
Bruce został członkiem Królewskiego Orderu Wiktorii w 1903 r. oraz został odznaczony Krzyżem Towarzyskim Orderu Łaźni w 1918 r. Otrzymał również nagrody od Królewskiego Towarzystwa Geograficznego (m.in. Złoty Medal Odkrywcy w 1925). W 1923 r. został przewodniczący Klubu Alpinistycznego. Był również honorowym członkiem wielu klubów alpinistycznych oraz członkiem założycielem Klubu Himalajskiego.