thumb|200px|Strona z Kodeksu Veitia przedstawiająca boga Tlaloca. Kodeks Veitia, również Veytia Codice, Manuscript 215 lub Historia antigua de México – manuskrypt napisany przez mnicha Mariano Veitia (Don Mariano Fernándex de Echevarría y Veytia) w 1755 roku. Opisuje codzienne życie i zwyczaje świąteczne azteków. Zapisany został w języku hiszpańskim na 138 stronach europejskiego papieru. Zawiera 22 rysunki wykonane piórem i akwarelą.

Manuskrypt jest kontynuacją prac Lorenza Boturiniego Benaduciego, archeologa i nauczyciela Mariana Veitia. Składa się z sześciu części: opisuje meksykański system rachunkowy; obchody świąt przez Indian; bogowie Meksyku i opis Templo Mayor; chronologia założenia Meksyku i jego przywódcy; kalendarz Ixtlilxochitl; notatki autora.

Kodeks Veitia jest ostatnim rękopisem należącym do grupy Kodeksów Magliabecchiano. Po powstaniu został wysłany z Meksyku na dwór króla Karola III. Obecnie znajduje się w Bibliotece Królewskiej w Madrycie.

Wizerunek Huitzilopochtliego W kodeksie znajdują się dwa wizerunki Huitzilopochtliego. Pierwszy z nich jest związany ze świętem Panquetzaliztli i przedstawia bóstwo od pasa w górę, prawdopodobnie umieszczone na lektyce.