Początki serbskiej awangardy datuje się na lata 1917–1919. Za jej prekursorów na jugosłowiańskim terenie Półwyspu Bałkańskiego uznaje się Ivo Andricia i Miloša Crnjanskiego, którzy swoje teksty poetyckie, prozatorskie i krytycznoliterackie wydawali w Zagrzebiu pod egidą czasopisma Književni jug. Formowanie nowego ruchu rozpoczęło się właściwie w późniejszym czasie, gdy do Belgradu napłynęli młodzi pisarze z Chorwacji, Wojwodiny, Bośni oraz z zagranicy.
Istotnym elementem w procesie kształtowania się literatury serbskiej była I wojna światowa – wstrząs nią wywołany i konsekwencje, które ze sobą niosła. Młodzi ludzie, naoczni świadkowie wszystkich aspektów wojny, nie chcieli wracać do literatury Jovana Skerlicia czy Bogdana Popovicia; odrzucali przedwojenny parnasizm, a zwracali się ku nurtowi modernistycznemu, rozpoczętemu przed wybuchem wojny. I jakkolwiek miała miejsce duża rozbieżność pomiędzy kwestiami programowymi a praktyką literacką w odniesieniu do poszczególnych inicjatyw artystycznych, dało się zauważać następstwo procesu szerszego i bardziej powszechnego, bowiem istotną rzeczą była intencja wspólnego działania, łączenia sił w burzycielskiej akcji poetyckiej pod sztandarem wielkiej przygody.