Doskonała koniunktura literacka początku lat 20. była w głównej mierze zasługą „imigrantów belgradzkich”: Ivo Andricia i Todora Manojlovicia przybyłych z Bośni, Miloša Crnjanskiego z Wojwodiny oraz Chorwatów: Siby Miličicia, Tina Ujevicia, Gustava Krkleca. Nie można jednakże umniejszać roli, jaką odgrywał w tym czasie Miroslav Krleža, który mimo odległości dzielącej „jego” Zagrzeb i stolicę kraju, „nie przestaje być rozsadnikiem awangardowych idei literackich”. Czołowym bodźcem dla rozkwitu nowoczesnej myśli był również Stanislav Vinaver, który w 1920 roku wydał Manifest szkoły ekspresjonistycznej, i nowe ugrupowanie młodych „Belgradzka wspólnota literacka – Alpha”, wydające Bibliotekę Albatros oraz liczne czasopisma, które, posługując się terminologią współczesną, powstawały jako element promujący nowe inicjatywy grup literackich.
Ekspansja nowoczesnych idei była tak intensywna, że rozszerzała się po kraju w gwałtownym tempie. Rozwój literackich działalności awangardowych osiągnął tak wysoki stopień, iż historia literatury odnotowuje to i utrwala jako najburzliwszy okres w historii Serbii – Sturm und Drang serbskiej literatury współczesnej.