Wysokoniemiecka przesuwka spółgłoskowa – nazywana też drugą germańską przesuwką spółgłoskową miała miejsce między trzecim a piątym wiekiem (naszej ery) i znacząco wpłynęła na rozwój języków germańskich. Przesuwka doprowadziła do podziału kontynentalnych języków zachodniogermańskich na dialekty wysokoniemieckie (standardowy niemiecki) i dolnoniemieckie (północne dialekty niemieckie, standardowy niderlandzki, dialekty niderlandzkie etc). Zmiany zaszły na południe od tak zwanej linii benrackiej.
Cechy charakterystyczne /*p/ → /pf/ – w nagłosie, wewnątrz wyrazu i w wygłosie po spółgłosce oraz przy geminacji germ. /*p/ > /*pp/, porównaj: ang. pound vs. nowo-wysoko-niem. Pfund (nagłos), ang. apple vs. niem. Apfel. /*p/ → /ff/ (→ /f/) – po samogłosce, porównaj: ang. open vs. niem. öffnen, dolnoniem. op vs. staro-wysoko-niem. ūf (< *ūff) (> nowo-wysoko-niem. auf). /*t/ → /ts/ – w nagłosie, wewnątrz wyrazu i w wygłosie po spółgłosce oraz przy geminacji germ. /*t/ > /*tt/, porównaj: dolnoniem. tïd vs. staro-wysoko-niem. zït (> nowo-wysoko-niem. Zeit) (nagłos), porównaj: ang. witt vs. nowo-wysoko-niem. Witz (geminacja). /*t/ → /*ss/ (→ /s/) – po samogłosce, porównaj: dolnoniem. water vs. staro-wysoko-niem. wazzar /wassar/;