Kardynał Giulio Alberoni chwalił jego pracowitość, choć niespecjalnie go lubił. Patiño był znany z italianizów w mowie i czasem za to krytykowany.
Patiño skrycie nie aprobował polityki Alberoniego wspieranej przez małżonkę królewską, Lisabettę Farnese, która dążyła do wykorzystania potęgi Hiszpanii w celu odzyskania ziem utraconych we Włoszech. Patiño przewidział upadek tej polityki, lecz na razie musiał ją akceptować, tym bardziej że to jemu przypadło organizowanie wypraw zbrojnych na Sardynię, Sycylię i Ceutę między 1718 a 1720 rokiem. Stał się znany na dworze, gdy pełnił obowiązki komisarza kontrolującego postępy w działaniach wojennych w 1721, kiedy koalicja państw europejskich z Francją na czele usiłowała wymusić rezygnację Hiszpanii z polityki włoskiej poprzez wtargnięcie do Nawarry, gdzie pełnił swą służbę Patiño.
„Premier” Dopiero w 1726 roku, król naprawdę mu zaufał. Patiño i jego brat, markiz Castelar, byli głównymi przeciwnikami awanturniczej polityki zagranicznej belgijskiego barona Ripperdy.