thumb|Rzuty „North Caroliny”, widoczne rozmieszczenie dział artylerii głównej i wież 127 mm wokół nadbudówek okrętu W czasie projektowania okrętów, rozpoznanie i korygowanie ognia z powietrza uważane było za podstawę walki artyleryjskiej na dużych dystansach. Stąd też obydwa okręty przenosiły trzy wodnosamoloty typu Vought OS2U Kingfisher, po jednym na każdej z katapult i jeden przechowywany na pokładzie, jako że poniżej pokładu brak było miejsca na hangar. Samoloty te stanowiły jednak problem; zbyt duże niebezpieczeństwo wiązało się z koniecznością zmniejszenia prędkości na nieprzyjacielskich wodach celem podniesienia z wody samolotu, zgromadzone zaś na pokładzie paliwo lotnicze stwarzało zagrożenie pożarowe. Toteż wprowadzenie na pokłady radarów zmniejszyło rolę korygowania lotniczego ognia artyleryjskiego, a ostatecznie całkowicie je wyeliminowało.
Opancerzenie i ochrona okrętu Opancerzenie zostało zaprojektowane do wytrzymania uderzeń pociskami 356 mm o wadze 680 kgR. Dulin, W. Garzke: Battleships, s. 52.. Przeciwko pociskom okręt dysponował strefą odporności zapewniającą ochronę cytadeli z odległości między 17 400 metrów przy uderzeniach pocisków z boku, a 27 400 metrów przy uderzeniach od góry.