Urzędnicy skarbu państwa uczęszczali na obrady tak często, że w połowie XVIII wieku została im przydzielona ich własna ława w Izbie Gmin, znajdująca się po prawej stronie od Spikera Izby Gmin, w miejscu, w którym dzisiaj zasiada premier wraz z Kanclerzem Skarbu (dawniej: Drugim lordem skarbu).
Standing Order 66 Po rewolucji istniało ciągłe zagrożenie, że parlamentarzyści spoza rządu zrujnują finanse kraju, proponując źle przemyślane ustawy skarbowe. Rywalizując o kontrolę, aby uniknąć chaosu, Królewscy Ministrowie zyskali przewagę w 1706 roku, gdy Izba Gmin przyjęła deklarację stanowiącą, że „Ta Izba nie przyjmie petycji o sumę pieniędzy związanych ze służbą publiczną, poza tymi zaleconymi od Korony”. 11 czerwca 1713 roku deklaracja stała się prawomocną konwencją o brzmieniu „Izba Gmin nie zagłosuje za wydaniem pieniędzy w żadnym celu, z wyjątkiem wniosku Ministra Korony”. Konwencja otrzymała nazwę Standing Order 66 (dzisiaj: Standing Order 48) i do dzisiaj nie została zmieniona.
Wzmocnienie pozycji ministrów wyłączną inicjatywą finansową miało natychmiastowy i trwały wpływ. Oprócz osiągnięcia zamierzonego celu – stabilizacji procesu budżetowego – dało Koronie rolę przywódczą w Izbie Gmin; a Chancellor of the Exchequer objął wiodącą pozycję wśród ministrów.