Natomiast w pracy Charlesa Hamblina Fallacies (1970) sofizmat ten nie jest jeszcze klasyfikowany jako odrębna kategoria.
Sam termin nawiązuje do wyobrażenia słomianej konstrukcji, takiej jak manekin czy strach na wróble, którą łatwo przewrócić lub zniszczyć.
Struktura Sofizmat rozszerzenia przebiega według następującego schematu:
Osoba 1 przedstawia propozycję X. Osoba 2 odnosi się do zniekształconej wersji tej propozycji (Y), traktując ją jako równoważną z X. Osoba 2 argumentuje przeciwko Y, sugerując, że obaliła X.
Tego rodzaju rozumowanie jest przykładem błędu ignoratio elenchi, nie odnosi się bowiem do rzeczywistej treści argumentu przeciwnika.
Przykłady typowych zachowań prowadzących do tego błędu: cytowanie słów przeciwnika wyjętych z kontekstu, co zmienia znaczenie jego wypowiedzi; atakowanie mniej kompetentnego przedstawiciela danej grupy i prezentowanie tego jako obalenia całego stanowiska; tworzenie fikcyjnych osób przypisujących poglądy, które łatwo zdyskredytować.
Przykłady Sofizmat rozszerzenia jest często spotykany w debatach publicznych, np.