Metoda ta – oparta na wskaźniku PMV – pozwala na ocenę całości zanieczyszczeń powietrza (nie tylko poszczególnych związków), nie ma problemów z interpretacją wyników (np. ból głowy, uczucie zmęczenia), "czujnik" może poruszać się po pomieszczeniu co znacznie zwiększa spektrum pomiarowe. Ludzi oceniających stopień zanieczyszczenia powietrza (dobrze-obojętnie-źle) podzielono na dwie grupy: panel naiwny – to pracownicy badanego budynku, panel wytrenowany – to ludzie profesjonalnie zajmujący się oceną powietrza wewnętrznego.
Nowe jednostki Ponieważ do oceny komfortu jakości powietrza zostali zaangażowani użytkownicy budynków, należało stworzyć nową jednostkę do porównywania stopnia zanieczyszczenia powietrza. Prof. Fanger zaproponował, aby jako wzorcowe źródło emisji zanieczyszczeń przyjąć człowieka. 1 olf (z łac. olfacio - wącham) – strumień zanieczyszczeń wydzielany przez 1 standardową osobę dorosłą, w wieku średnim, powierzchni skóry 1,8 m², o standardzie higienicznym 0,7 kąpieli na dzień, zmieniającą codziennie bieliznę i pracującą w biurze lub w miejscu podobnym, w pozycji siedzącej.