Maksymilian Stolarow (ur. 8 grudnia 1908 w Moskwie, zm. 26 czerwca 1965 w Londynie) – rosyjski i od 1925 polski tenisista okresu międzywojennego. Mistrz i reprezentant Polski.
Życiorys Pochodził z rosyjskiej rodziny, która w 1920 osiadła w Łodzi. Jego ojciec, Aleksander Stolarow, s. Włodzimierza, był tutaj właścicielem fabryki wyrobów bawełnianych w południowej części miasta (u zbiegu ul. Rzgowskiej i Dąbrowskiego), a po jej przekształceniu w 1925 – współwłaścicielem Fabryki Wyrobów Bawełnianych W. Stolarow i S-ka na Chojnach.
Rodzina Stolarowów opuściła Łódź po wybuchu I wojny światowej, przed zajęciem miasta przez Niemców. W 1925 Maksymilian Stolarow powrócił z ZSRR do Łodzi wraz z ojcem i bratem, Jerzym. Od tegoż roku był członkiem Łódzkiego Klubu Lawn-Tennisowego.
Był mistrzem Polski w grze indywidualnej (1928, 1929), grze podwójnej (1926, 1927, 1928, 1929, 1930, 1931) oraz drużynowym mistrzem Polski (1927–1932) i międzynarodowym mistrzem Polski w deblu w 1931. Ponadto w 1930 i 1931 przegrał w finale mistrzostw z Ignacym Tłoczyńskim, był także finalistą turnieju deblowego MP w 1932 i turnieju miksta w 1928 i 1930.