Jego partnerem deblowym był starszy brat, również indywidualny mistrz Polski (z 1927) Jerzy Stolarow.

Reprezentował Polskę w Pucharze Davisa, zagrał w dziewięciu spotkaniach w latach 1928–1935 (w pięciu spotkaniach rozegrał 10 spotkań singlowych, z których wygrał trzy, grał też sześć spotkań w deblu, z których wygrał jedno).

Do legendy polskiego tenisa przeszło jego spotkanie z Henri Cochetem w 1931, kiedy na korcie Legii Warszawa przegrał z Francuzem pojedynek singlowy w towarzyskim spotkaniu z paryskim Racing Club. Po czterech setach stan spotkania był 2:2, a w piątym secie Stolarow prowadził wynikiem 5:4, ale nie uznano mu, prawidłowej według niektórych obserwatorów, zwycięskiej piłki meczowejTragiczny aut na korcie „Legii”. Z dawnych wspomnień; [w:] „Głos Robotniczy”, wyd. A, 2 VII 1965, nr 163, s. 4..

W 1933 przeniósł się do Warszawy. Jeszcze przed 1939 odziedziczył razem z braćmi udziały w Fabryce Wyrobów Bawełnianych. W czasie II wojny światowej przedostał się do Wielkiej Brytanii, m.in. służył w szeregach 1 Pułku Artylerii Przeciwlotniczej 1. Dywizji Pancernej. Po II wojnie światowej pozostał na emigracji, m.in.