Funkcję polskiego attaché wojskowego i morskiego pełnił do 1932, a następnie powrócił do Polski, gdzie został przeniesiony w stan nieczynny.
Po zakończeniu służby w WP zajął się w ramach Ministerstwa Skarbu zagadnieniami dotyczącymi organizacji państwowych przedsiębiorstw, pracował też nad usprawnieniem finansowych stosunków w obrębie prywatnych przedsiębiorstw przemysłowych. Dalsze losy związał z Ministerstwem Przemysłu i Handlu, gdzie od 5 grudnia 1933 został wiceministrem oraz szefem Biura Inspekcji.
W rządzie Leona Kozłowskiego Floyar-Rajchman 15 maja 1934 został ministrem przemysłu i handlu. Utrzymał stanowisko w kolejnym rządzie, tworzonym przez Walerego Sławka (28 marca – 12 października 1935). Jako minister był postrzegany przez przeciwników jako osoba nieposiadająca kompetencji do kierowania ministerstwem. Przeciwni mu byli konserwatyści z BBWR. Floyar-Rajchman wykorzystywał ministerialne stanowisko jako atut w animozjach z tym kręgiem. Identyfikowano go z grupą „pułkowników”. Prowadził politykę deflacyjną, działał w kierunku zwiększenia zaangażowania kraju w produkcję przemysłową, zabiegał o obniżenie cen kartelowych, sprzeciwiał się rozbudowanej obecności kapitałów z Francji i Niemiec w polskiej gospodarce.