Podczas rozwijania się szyków armii koronnej Kozacy ograniczyli się jedynie do ostrzału artyleryjskiego. Pierwsi zaatakowali obóz kozacki Tatarzy, ale zostali odparci. Następnie około godziny 15 do natarcia ruszyło polskie centrum i lewe skrzydło. Na prawym skrzydle ze względu na bagnisty teren i strome zbocze Sokolnicki postanowił obejść pozycje kozackie i poszukać terenu dogodnego do szarży. W centrum cztery kompanie dragonii przełamały pierwszą linię kozacką i wdarły się do obozu. Tuż za nimi nacierała piechota dowodzona przez Cellarego, która zdobyła działa i obróciła je na będących w nieładzie Kozaków. Na lewym skrzydle pułki Sobieskiego i Zamoyskiego rozerwały tabor, a chorągiew husarska Wilczkowskiego dotarła aż pod namiot Chmielnickiego. Będący na skraju paniki Kozacy zepchnięci zostali w głąb swego obozu. Gdy w polskie ręce dostały się działa, wozy i namioty przekonani o zwycięstwie polscy piechurzy zamiast kontynuować atak rozpoczęli rabunek. Gdy szyki nacierających wojsk polskich, które rzuciły się do rabunku, załamały się, Kozacy opanowali panikę i ruszyli do kontrnatarcia. Atak kozacki był tak silny, że nawet interwencja odwodowego pułku Dymitra Wiśniowieckiego nie zdołała uratować sytuacji. Zarówno polskie centrum jak i lewe skrzydło musiały opuścić zdobyte pozycje i z wyjątkowo dużymi stratami wróciły do obozu.