Erdmanowa pracowała w Wilnie w Szpitalu Wojskowym na Antokolu, następnie w Klinice Ginekologiczno-Położniczej Uniwersytetu Stefana Batorego jako starszy asystent prof. Władysława Jakowickiego. Współpracowała również z wileńskim Szpitalem Kolejowym, Przychodnią Lekarzy Specjalistów, Szpitalem Miejskim Św. Jakuba, a z dr. Janem Janowiczem prowadziła prywatną klinikę przy Alei Róż. Była uznaną specjalistką w dziedzinie ginekologii i położnictwa. Okres okupacji przeżyła w Wilnie.
W 1945 osiedliła się z rodziną w Olsztynie. W maju 1946 wspólnie ze Stanisławem Flisem zorganizowała oddział ginekologiczno-położniczy Szpitala Kolejowego w Olsztynie, kilka miesięcy później poradnię dla kobiet w Poliklinice Wojewódzkiego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego (w maju 1947 przekształconą w oddział ginekologiczno-położniczy). Przez kilka lat była w tej placówce jedynym lekarzem, pełniąc, podobnie jak w szpitalu kolejowym, funkcję ordynatora. Trudna sytuacja materialna okresu pionierskiego, kiedy brakowało miejsc, pościeli, a nawet wyżywienia (bardziej skomplikowane operacje przeprowadzano w szpitalu wojewódzkim, późniejszym miejskim), uległa poprawie po 1950, kiedy to poliklinika olsztyńska zyskała nową siedzibę przy Alei Wojska Polskiego (na tę samą ulicę przeniósł się także Szpital Kolejowy).