Poza szpitalami Erdmanowa przyjmowała pacjentów w Przychodni PKP, a także prowadziła prywatną praktykę. Cieszyła się dużym autorytetem współpracowników oraz szacunkiem i zaufaniem pacjentów. Jako znana postać w Olsztynie była bohaterką anegdot – podobno na jej widok motorniczy zatrzymywał tramwaj i bezpłatnie podwoził na żądany przystanek, mogła też liczyć na darmowe kursy dorożką.

Pod jej kierunkiem wykształciło się wielu olsztyńskich lekarzy. Wykonywała często trudne i skomplikowane operacje, takie jak wycięcia guzów jajnika, usunięcia ciąż pozamacicznych czy cesarskie cięcia. W 1957 odeszła z pracy w poliklinice, pozostając do końca życia związana ze Szpitalem Kolejowym. Zmarła w marcu 1959 po wylewie, została pochowana na cmentarzu św. Józefa w Olsztynie. Była odznaczona m.in. Srebrnym i Złotym Krzyżem Zasługi. Rada Miasta Olsztyna nadała jej imię jednej z ulic olsztyńskich (sąsiadującej z cmentarzem komunalnym przy ulicy Poprzecznej).

Mąż Antoni Erdman pracował przed II wojną światową jako komisarz ziemski, po wojnie był urzędnikiem Państwowych Nieruchomości Ziemskich i Najwyższej Izby Kontroli, a także do późnej