W przeciwieństwie do apokaliptycznej części twórczości, jego wiersze kozackie i orientalne głosiły swoisty élan vital oparty na dzikości życia, porywczości serca i płomiennej miłości.
W pamięci kolejnych pokoleń Łobodowski utrwalił się jako wieczny buntownik, cygan i tułacz; zyskał zresztą kluczowy dla jego recepcji przydomek „ostatniego romantyka”. Jego literackim mottem był fragment wiersza Dedykacja: „ja jestem z tych, co wiersze tylko za połowę życia biorą, a później skaczą ku dzikich koni grzywom”..
Życiorys Urodził się w Purwiszkach, następnie z rodzicami mieszkał w Lublinie, a z wybuchem I wojny światowej wyjechali do Moskwy. Sam Łobodowski wywodził swój ród od hetmana kozackiego Grzegorza Łobody. W 1917 r. wyjechali do Jejska na południu Rosji i tam przybywali do 1922 r., kiedy w ramach repatriacji wrócili do Polski i ponownie zamieszkali w Lublinie. Uczęszczał do II Liceum Ogólnokształcącego w Lublinie (wtedy gimnazjum męskie) im. Hetmana Jana Zamoyskiego.