Po przejściu do rezerwy kontynuował działalność w sporcie olsztyńskim. Działał w Lidze Morskiej i Lidze Przyjaciół Żołnierza, kierował ośrodkami wodnymi tych stowarzyszeń w Olsztynie, przy Lidze Przyjaciół Żołnierza stworzył pierwszą w województwie sekcję kajakarstwa. Założył także sekcje kajakarskie Olsztyńskiego Klubu Sportowego (Stomil Olsztyn, początkowo pod nazwą Olsztyński Klub Sportów Wodnych) i Zrywu Olsztyn. Stworzył w ten sposób podstawy pod wyczynowe kajakarstwo na Warmii i Mazurach. Jako czołowy trener kajakarstwa w województwie (miał trenerską klasę mistrzowską) znalazł także uznanie w oczach krajowej federacji. W 1955 został trenerem reprezentacji młodzieżowej Polski, w latach 1956–1964 był drugim trenerem kadry seniorskiej. Krótko przed olimpiadą w Tokio zastąpił Stanisława Zantarę na stanowisku pierwszego trenera i prowadził kadrę na igrzyskach. W Tokio Daniela Pilecka zajęła 7. miejsce, dwójka Pilecka – Izabella Antkowiak 8. miejsce, pozostałe osady nie zdołały awansować do olimpijskiego finału. Brak spektakularnego sukcesu nie pozwolił Rapackiemu na kontynuację pracy z zespołem narodowym.