skwerów, urzędów, bibliotek) zastosowania systemu nazewnictwa i informacji miejskiej
Ponadto twórcy nowych miast mają możliwość wykorzystania dotychczas zdobytej przez ludzkość wiedzy urbanistycznej, co nie tylko pozwala na zastosowanie udogodnień dla mieszkańców, lecz także stanowi ważny aspekt rozwoju nauki.
Historia W miarę możliwości historycznie starano się zakładać miasta za pomocą lokacji na surowym korzeniu. Często wiązało się to z koniecznością karczunku lasów i zagospodarowania dzikiego terenu. W związku z tym w osadach zakładanych na surowym korzeniu znacznie dłuższy niż w innych był okres wolnizny. Wynosił on nawet do 24 lat.
W Polsce osady na surowym korzeniu lokowano powszechnie od XIII wieku w związku z ożywionym ruchem kolonizacyjnym na prawie niemieckim. Proces ten miał duże nasilenie w Małopolsce i na Rusi także w XIV wieku, zwłaszcza za panowania Kazimierza Wielkiego. Lokacje na surowym korzeniu w późniejszym okresie były rzadsze, na co wpłynął ogólny regres miast i zmiany w gospodarce rolnej. Miasta zakładano wprawdzie nadal, ale w XVI i XVII wieku były to głównie lokacje magnackie, a nie królewskie (np. Zabłudów lokowany w 1553 lub Głogów Małopolski lokowany w 1570).