29 marca 1831 otrzymał dymisję z wojska z powodu odmowy złożenia przysięgi Rządowi Narodowemu.

Po krótkim okresie pobytu w Krakowie wrócił do Warszawy i zajmował się sprawami organizacyjno-lekarskimi w ramach jego pracy w Radzie Lekarskiej Królestwa Polskiego (od 30 grudnia 1817). W 1832 został mianowany członkiem Komitetu Tymczasowego Lekarskiego, później przewodniczącym Rady Ogólnej Lekarskiej a w 1838 członkiem etatowym Rady Lekarskiej. W 1840 otrzymał rangę radcy stanu a 6 kwietnia 1845 na własna prośbę przeszedł na emeryturę. 16 maja tegoż roku Rada Administracyjna Królestwa Polskiego zwolniła go z obowiązków stałego członka Rady i mianowała członkiem honorowym z prawem przewodniczenia posiedzeniom Rady pod nieobecność prezesa.

Był lekarzem domowym arcybiskupa i prymasa Jana Pawła Woronicza, aż do jego śmierci w 1829 w Wiedniu.

W 1837 otrzymał prawo nowego szlachectwa z herbem Radzisław z racji posiadania orderów Św. Włodzimierza IV kl. i Św. Anny II kl.

Członek założyciel loży masońskiej „Przesąd Zwyciężony” (Kraków 1810–1813).

Dwukrotnie żonaty – z Marianną de Wolkfejle miał córkę a z Teklą z Wentzlów pięć córek i pięciu synów.