Wystarczająco dobra matka – w ujęciu Donalda Woodsa Winnicotta matka, która na początku życia niemowlęcia dostosowuje się maksymalnie do jego potrzeb – między innymi przejmuje na siebie i koi wszelkie silne emocje dziecka, nawet te najbardziej nieznośne. Jest ona w stanie wytrzymać intensywne uczucia bez odreagowywania ich na niemowlęciu. Radzi sobie nie tylko z emocjami dziecka, ale również z własnymi przeżyciami, które pojawiają się w reakcji na zachowania malucha. Wystarczająco dobra matka pozwala następnie, w toku rozwoju dziecka, na stopniowe poszerzanie jego autonomii, adekwatnie do wieku dziecka. Winnicott uważał, że główni opiekunowie dopuszczają się dwóch poważnych błędów: braku dostosowania się oraz narzucanie się. Jeśli matka nie jest dostrojona do niemowlęcia (nie uśmiecha się kiedy dziecko szuka kontaktu, nie przytula kiedy płacze), to czuje się ono niezauważane, w związku z czym pojawia się przekonanie „Moje potrzeby nie są ważne”. Kiedy natomiast matka narzuca się dziecku kiedy ono jej nie potrzebuje, maluch uczy się bycia skupionym na potrzebach innych, a nie swoich, co według Winnicotta skutkuje rozwinięciem się fałszywego „ja”. Dziecko przestaje być sobą i spontanicznie reagować na świat, tylko próbuje być takim dzieckiem, które akceptuje jego główny opiekun.