Odrzucenie przez matkę oznacza dla niemowlęcia śmierć, w związku z czym dzieci są czułe na potrzeby swoich opiekunów i potrafią szybko się do nich dostosowywać. Robią to kosztem siebie i swojej rozwijającej się osobowości.
W poszerzaniu autonomii podstawową rolę odgrywa tzw. potencjalna przestrzeń jaka istnieje pomiędzy dzieckiem a matką. W przestrzeni tej obie strony prowadzą dialog i kształtują doświadczenie za pomocą zabaw. Są to zwykle proste, codzienne czynności. Wystarczająco dobra matka pozwala dziecku na przejście w każdej nowej czynności tzw. okresu zawahania. Swoistym pomocnikiem dziecka w poszerzaniu autonomii jest obiekt przejściowy. Pojawienie się obiektu przejściowego (jest nim często kocyk lub zabawka) jest dowodem aktywnej eksploracji świata zewnętrznego. Dziecko, oddalając się od głównego opiekuna, zabiera symbolizującego matkę i więź z nią pluszaka, aby móc poznawać świat. Zabawka w tej sytuacji staje się przedmiotem zastępczym, który koi i daje poczucie bezpieczeństwa, jak zazwyczaj robiła to matka. Czasem przedmiot zastępczy ma nawet zapach matki, co od razu przywołuje w umyśle dziecka jej obraz i pozwala czuć się na tyle bezpiecznie, aby móc eksplorować świat.