W XVII wieku, okresie wielkich wojen można Jasło i okolice dotkliwie odczuło stacjonowanie wojsk i zniszczenia wojenne, a także pobory i kontrybucje na cele wojskowe. Obok tego do powolnego upadku miasta przyczyniły się też pogłębiające się sprzeczności w ustroju feudalnym, szczególnie wzrastający ucisk ze strony starostów i właścicieli.
W latach 1648–1772 Jasło przeżywało okres upadku. Kilkakrotne okupacje Jasła najpierw w roku 1655 przez wojska szwedzkie, potem w 1657 r. przez oddziały siedmiogrodzkie Jerzego II Rakoczego, a na początku XVIII w. ponownie przez wojska szwedzkie Karola XII zrujnowały miasto doszczętnie. W dobie konfederacji barskiej w latach 1768-1772 miasto znowu było narażone na zniszczenia ze strony swoich i Rosjan.
W czasach rozbiorów mały|Pożar Jasła w 1826 r. na obrazie Jana Bieszczada Wskutek I rozbioru Polski Jasło i region jasielski przeszły pod panowanie austriackie. Pod kierunkiem niemieckiego elementu urzędniczego poddano gruntownej reorganizacji administrację kraju w wyniku której Jasło wraz z przylegającym doń rejonem przydzielone zostało początkowo do obwodu czerwonoruskiego, a następnie (od 1774) do dystryktu dukielskiego. W roku 1790 urząd cyrkularny przeniesiono do Jasła, które w ten sposób stało się stolicą dużego rejonu.