Natalija Połonśka-Wasyłenko (; ur. w Charkowie, zm. 8 czerwca 1973 w Dornstadt) – ukraińska historyk.

Życiorys Była jedną z przedstawicielek szkoły państwowej (derżawnyckiej) w ukraińskiej historiografii, autorką ponad 200 prac naukowych, zajmujących się głównie historią Zaporoża i południowej Ukrainy. W 1915 privatdozent Uniwersytetu Kijowskiego, po rewolucji lutowej w 1917 i obaleniu caratu jeden z inicjatorów założenia Kijowskiego Instytutu Archeologicznego i jego sekretarz naukowy (1918–24). Od 1924 współpracownik Wszechukraińskiej Akademii Nauk (WUAN), w 1930 wybrana na członka komisji archeologicznej WUAN. W maju 1932 zrealizowała plan edycji w ośmiu tomach Archiwum Siczy Zaporoskiej. Od października 1934 współpracownik wydziału rękopisów Biblioteki Narodowej Ukrainy.

W latach 1938–1941 starszy pracownik naukowy Wydziału Feudalizmu Instytutu Historii Ukrainy Akademii Nauk USRR. W 1940 obroniła w Moskwie pracę doktorską Очерки по истории заселения южной Украины в середине XVIII века (1734–1775 гг.), uzyskując stopień doktora nauk. W listopadzie 1940 została profesorem Uniwersytetu Kijowskiego.