Piotr Mańkowski 25 września 1918 r. prekonizowany na biskupa kamienieckiego, a 30 listopada konsekrowany przez Adama Stefana Sapiehę na biskupa kamienieckiego. Ingres do Katedry odbył się 8 grudnia 1919, a pół roku później (5 lipca 1920 r.) po Pokoju ryskim został zmuszony do opuszczenia diecezji, a administratorem diecezji ustanowił ks. Jana Świderskiego. Osiadł w Buczaczu, gdzie założył Małe Seminarium Duchowne.
Na skutek sytuacji politycznej, zmiany granic i nacisków Stolicy Apostolskiej, zrezygnował z biskupstwa kamienieckiego i został w 1926 r. tutularnym arcybiskupem enejskim. Ostatnie lata życia spędził we Włodzimierzu Wołyńskim w diecezji łuckiej.
Zmarł nagle 8 kwietnia 1933 w wagonie kolejowym na trasie Przemyśl-Lwów. Pochowany został w podziemiach katedry w Łucku.
Pozostawił po sobie: prace teologiczne, tłumaczenia, m.in. z j. francuskiego klasyczne dzieło z dziedziny duchowości i ascetyki Zarys teologii ascetycznej i mistycznej Adolphe'a Tanquereya, oraz „Pamiętniki” wydane w Warszawie w 2002 r.
Przypisy