Wykwit (łac. exanthema) – w dermatologii: zmiana skórna, na podstawie której można ustalić rozpoznanie; są zasadniczym elementem obrazu klinicznego chorób dermatologicznych. Mimo różnorodności objawów skórnych można je podzielić na podstawie cech morfologicznych na kilkanaście podstawowych typów. Wyróżnia się wykwity pierwotne (łac. efflorescentiae primariae) i wtórne (efflorescentiae secundariae). Wykwity pierwotne pojawiają się w początkowym okresie ujawnienia się zmian chorobowych na skórze. Wykwity wtórne stanowią zejście wykwitów pierwotnych i są obecne w okresie dalszego przebiegu lub ustępowania choroby. Przy opisie wykwitów zwraca się uwagę na takie ich cechy, jak: wielkość, kształt, postać, barwę, powierzchnię, ograniczenie umiejscowienia, ilość, towarzyszące objawy podmiotowe (ból, świąd), ewolucję i zejście.
Wykwity pierwotne Plama (łac. macula) Grudka (łac. papula) Krosta (łac. pustula) Cysta (łac. cystis) Guz (łac. nodus, tumor, tuber) Guzek (łac. nodulus, tuberculum) Pęcherzyk (łac. vesicula) Pęcherz (łac. bulla) Bąbel (łac. urtica)
Wykwity wtórne Łuska (łac. squama) Nadżerka (łac. erosio) Przeczos (łac. excoriatio) Rozpadlina (łac. rhagas) Strup (łac. crusta) Blaszka (łac. plax, lamella, ang. plaque) Owrzodzenie (łac. ulcus) Blizna (łac.