Od 1903 pomocnik szefa Głównego Zarządu Wojskowo Inżynieryjnego.
Brał udział w licznych wojnach toczonych przez Rosję w drugiej połowie XIX i na początku XX wieku: wojna rosyjsko-turecka 1877–78 (w składzie 1 batalionu saperów), rosyjsko-japońska 1904–05, I wojna światowa. W pracy "Rola środków obronnych twierdz przeciw atakom szybkim" wyd. 1882 pokazał zasady przygotowania inżynieryjnego terenu i dał charakterystykę rejonów umocnionych. W czasie wojny rosyjsko japońskiej oficer do zadań specjalnych naczelnego dowódcy Armii Mandżurskiej gen. Kuropatkina. Opracował plan inżynieryjnej rozbudowy twierdzy Port Artur, licznych pozycji obronnych innych rejonów walk m.in. pod Mukdenem, Yingkou, pod Harbinem i innych. W 1905 pomocnik szefa Głównego Zarządu Inżynieryjnego. W czasie I wojny światowej szef wojsk inżynieryjnych Frontu Południowo-Zachodniego. W 1916 zaproponował nową formę przygotowania inżynieryjnego terenu w natarciu - tzw. "inżynieryjne przyczółki", W 1917 inżynieryjny inspektor polowy u Najwyższego Naczelnego Dowódcy. W listopadzie 1917 przeszedł na stronę władzy sowieckiej i w lutym 1918 wstąpił do Armii Czerwonej. Był szefem wojsk inżynieryjnych obrony Piotrogradu. Od stycznia 1919 członek Komitetu Inżynieryjnego Głównego Zarządu Wojskowo Inżynieryjnego. Od marca 1918 przewodniczący Kolegium ds.