Rozbudowie jednostki towarzyszyło jednak postępujące uzależnienie od Niemców. Melnykowcy nie byli bowiem w stanie zapewnić nowo powstałym pododdziałom odpowiednio wykwalifikowanej kadry oficerskiej i podoficerskiej, stąd z jednej strony wzrosła liczba przydzielonych do ULS funkcjonariuszy SD, a z drugiej napłynęli doń dawni zwolennicy Symona Petlury, którzy czuli większą lojalność wobec Niemców, niż kierownictwa OUN-M.

Przerzucenie legionu z częściowo zamieszkałych przez ludność ukraińską terenów nadbużańskich do etnicznie polskich okolic Miechowa wywołało duże niezadowolenie w szeregach formacji. Efektem były m.in. przypadki dezercji. Sytuację pogarszało postępowanie Biegelmayera, który w przeciwieństwie do poprzednika nie krył się z faktem, iż uważa ULS wyłącznie za narzędzie w rękach Sicherheitspolizei.

W trakcie pobytu na ziemi miechowskiej ULS kilkukrotnie wziął udział w akcjach przeciwko polskim partyzantom z Republiki Pińczowskiej. Podczas jednej z tych akcji, 5 sierpnia 1944 roku, legioniści zamordowali 11 mieszkańców wsi Szarbia.

Warszawa