Okazjonalnie konieczny jest awaryjny spust wody – ostatnio (2021) zdarzyło się to w 2007 i kwietniu 2021.
Historia Głównym powodem wybudowania zbiornika na rzece Eder, w połączeniu z kilkoma innymi sztucznymi zbiornikami, była chęć połączenia uprzemysłowionej części zachodniej z wschodnią, rolniczą, częścią kanałem biegnącym z zachodu na wschód, łączącym Ren i Łabę z rozwinięciem sieci zachodnioniemieckich kanałów. Aby zapewnić odpowiednią ilość wody dla utrzymania ich żeglowności wystąpiła potrzeba zbudowania kilku zbiorników retencyjnych.
Wraz z uchwaleniem w 1905 roku „Nowych przepisów dotyczących gospodarki wodnej w Prusach” położono podwaliny pod budowę zachodnioniemieckiej sieci kanałów. Aby zapewnić żeglowność rzeki Wezery i nowo wybudowanego Kanału Śródlądowego, konieczne było doprowadzenie wody do sieci kanałów w celu wyrównania strat wody spowodowanych pracą śluz, parowaniem, poborem wody i przesiąkaniem w systemie kanałów. Dlatego też przepisy te przewidywały również budowę dwóch nowych zapór w górnym biegu rzek Eder i Diemel. Ich pojemność miała zapewnić wystarczającą ilość dodatkowej wody dla 210-kilometrowego odcinka kanału między Münster i Hanowerem.