Ponadto konieczne było spuszczenie wody do cieku wodnego poniżej Minden, aby utrzymać odpowiedni poziom wody dla żeglugi na Środkowej Wezerze po zasileniu Kanału Śródlądowego. Komisja ekspertów wcześniej wskazała dogodną lokalizację, w której można by zgromadzić maksymalną ilość wody w wąskim, 400-metrowym punkcie w dolinie rzeki Eder na terenie gminy Edertal. Budowa zapór zyskała dodatkowe uzasadnienie ekonomiczne, ponieważ budowa elektrowni była już prawnie nakazana na początku XX wieku w celu zaspokojenia rosnącego zapotrzebowania na energię elektryczną.
W październiku 1909 roku rozpoczęto prace nad zaporą. W pierwszym etapie zmieniono bieg rzeki Eder z placu budowy. Wiązało się to z budową trzech tuneli rurowych o szerokości 4,40 metra po lewej stronie doliny, przeznaczonych pod przyszłą elektrownię. Rzeka Eder otrzymała następnie nowe koryto, które zostało przekierowane na lewą stronę jako kanał górny. Po ukończeniu dolnego kanału, zakończono zmianę kierunku, umożliwiając rzece przepływ pod przyszłą zaporą w trakcie budowy.