W sierpniu 1910 roku rozpoczęto prace nad podstawą zapory i do końca 1911 roku ukończono fundamenty zapory oraz trzy tunele rurowe do dolnych wylotów po prawej stronie doliny, co umożliwiło wzniesienie całej zapory. Prace murarskie trwały do wiosny 1914 roku, a ich kulminacją była budowa 39 łukowych przepustów w celu ochrony przed powodzią. Łącznie około 300 000 m³ gruzu murarskiego połączono z wodoodporną zaprawą, tworząc monolityczną konstrukcję. Do dostarczania materiałów używano dźwigu linowego, a czasami również kolejki wąskotorowej do transportu materiałów do wznoszącej się zapory. Warstwy murowe są nachylone w kierunku wody, aby zapewnić ukierunkowane wsparcie dla sił wynikających z ciężaru własnego zapory i ciśnienia wody. Jezdnia stanowi górną granicę zapory.
Po zakończeniu wszystkich prac murarskich rozpoczęto próbne napełnianie zbiornika do połowy jego pojemności. Umożliwiło to sprawdzenie działania mechanizmów zamykających dolne wyloty i elektrowni. Do sierpnia 1914 roku ukończono projekt zapory Waldeck, a zapora została wypełniona do pełna wraz z pierwszym przelewem w styczniu 1915 roku. Następnie, po lewej stronie zapory, rozpoczęto budowę elektrowni i budynku rozdzielni.