Kanonikiem chełmskim został w 1710. Pełnił również funkcję administratora diecezji chełmskiej, po Kazimierzu Łubieńskim, który został przeniesiony do diecezji krakowskiej. W tym czasie był posłem Augusta II do obozu szwedzkiego i dostał nominacją na kanclerstwo lwowskie (według PSB w 1708).
1 października 1714, po rezygnacji Jana Franciszka Kurdwanowskiego, otrzymał nominację na pisarza wielkiego koronnego, którym pozostał do 31 stycznia 1731. W 1715 zrzekł się kanonii chełmskiej, a w 1717 otrzymał kanonię krakowską. Był w posiadaniu plebanii głogowskiej, a w okresie od przed 1717 do co najmniej 1725 również probostwa w Klewaniu.
W 1716 hetmani koronni posłali go do obozu w Lubomli, gdzie skonfederowało się wojsko koronne z województwami, ale żadnego skutku pojednania nie uzyskał. W 1718 został wiceprezydentem Trybunału Koronnego, do którego delegatem był trzynaście razy.
21 lutego 1725 został prekonizowany biskupem pomocniczym archidiecezji lwowskiej i biskupem tytularnym Pelli. 20 maja został we Lwowie konsekrowany przez arcybiskupa lwowskiego Jana Skarbka.
W 1726 zrzekł się kantorii przemyskiej.