Od 1727 występował ponadto jako oficjał generalny i proboszcz lwowski.

Podczas konfederacji tarnogrodzkiej po odrzuceniu przez Stanisława Ledóchowskiego ugody rawskiej hetman wielki koronny Adam Mikołaj Sieniawski wraz z obecnymi wtedy we Lwowie senatorami wysłał 3 lutego 1716 Jełowickiego w poselstwie do marszałka i rady konfederackiej. Jełowicki miał skłaniać konfederatów do ratyfikowania ugody, wskazując na zgubne skutki szukania obcej protekcji. Argumenty Jełowickiego, wyszydzone w Lubomli, spowodowały, że dotknięty, nie powrócił nawet do Lwowa z relacją, ale udał się na Podlasie. To niepowodzenie być może spowodowało, że podjęte przez Jełowickiego w 1717 energiczne zabiegi o sekretarstwo koronne nie zakończyły się powodzeniem. Musiał się więc zadowolić uzyskaną w 1719 kancelarią regenta litewskiego. W 1729 zrzekł się prepozytury janowskiej. 31 stycznia 1731 po śmierci A. Rozdrażewskiego otrzymał nominację na sekretarza wielkiego koronnego, który to urząd sprawował do śmierci.