Cały szpital i jego wyposażenie można było spakować na ciężarówki i w relatywnie szybkim czasie przenieść w inne miejsce. Podczas działań wojennych MASH-e zmieniały swoją lokalizację nawet kilkunastokrotnie.
Chrzest bojowy MASH-e przeszły w Korei, gdzie okazało się, że szpitale ratowały życie 97 proc. rannych, którzy dotarli do szpitala żywi. Do transportu pacjentów po raz pierwszy użyto wówczas śmigłowców typu Bell 47.
MASH-e działały podczas wojny wietnamskiej oraz I i II wojny w Zatoce Perskiej.
Ostatnią jednostkę tego typu – 212th MASH rozwiązano w 2006 r. – po tym jak stacjonującą w Niemczech jednostkę wysłano do Pakistanu, gdzie jej personel niósł pomoc ofiarom trzęsienia ziemi w Kaszmirze.
MASH-e stopniowo zastępowały szpitale wsparcia bojowego (Combat Support Hospitals) oraz współdziałające z nimi mobilne zespoły chirurgów (Forward Surgical Teams). Obecnie, dzięki szybkim i mającym duży zasięg śmigłowcem typu Blackhawk szpitale polowe nie muszą znajdować się tuż przy linii frontu.