Celtowie przybyli z Europy Środkowej i szybko podporządkowali sobie lokalną neolityczną ludność dzięki umiejętności wykuwania broni z brązu, którego obróbka nie była wówczas znana na terenach Galii. Około VIII wieku p.n.e. Celtowie zaczęli posługiwać się również bronią z żelaza, co pomogło im w zajęciu Półwyspu Iberyjskiego. Mieszając się z pierwotną ludnością Galii, asymilowali niektóre elementy ich kultury, np. zwyczaje pogrzebowe. Przed przybyciem do Galii, tak jak wiele innych ludów Europy Środkowej, protoceltowie palili zwłoki swych zmarłych. Z czasem jednak zaczęli grzebać zwłoki w ziemi, wznosząc w tych miejscach kurhany, co było wcześniej lokalnym zwyczajem galijskim.
W IV wieku p.n.e. Galowie rozpoczęli drugą wielką ekspansję celtycką, która objęła Italię, Helladę i Azję Mniejszą. W 387 roku p.n.e. Celtowie pod wodzą Brennusa zdobyli Rzym i zmusili mieszkańców do zapłaty wielkiego okupu za opuszczenie miasta. W 378 roku p.n.e. ponownie pod przywództwem Brennusa najechali i złupili Grecję, paląc Delfy, jedno z najświętszych miast Hellady, miasto boga Apollona. Później, wchodząc do Azji Mniejszej, przekroczyli Bosfor i utworzyli na tym terenie swoje państwo – Galację.