także wiersze, opowiadania i nowele publikowane na łamach dwutygodnika „Dziecko i Matka”). A przy tym uszlachetnianie, nobilitowanie poezji poprzez utrwalanie w niej niepozorności i zwyczajności, codziennego, cichego trwania. Pisał o tym Konrad Górski: „czytając poezje Kruszewskiej, przekonamy się, iż najprozaiczniejsze prośby i pożądania człowieka, odczuwającego swoje upośledzenie, mogą mieć niezwykły patos. […] Oczywiście nie pierwszy to raz poezja nasza mówi o nędzy, ale pierwszy raz mówi takimi słowami. Gdy Konopnicka malowała nam swoje Obrazki, to jednak naga, bolesna prawda tylko z oddalenia, w ogólnych rysach, nieobrażających oka, ukazywała się czytelnikom; cały odmęt rzeczywistej nędzy zjawiał się w oświetleniu kinkietów koturnowej i patetycznej sztuki. Kruszewska idzie pod tym względem naprzód i ta nowość, którą wnosi do naszej poezji, polega na otwartym nazywaniu po imieniu tego wszystkiego, o czym się półgębkiem mówiło, na przejściu od ogólników do konkretnego obrazu. Znajdą się niewątpliwie psychiki, które tę szczerość bez ogródek, jaka cechuje Piosenki Biedactwa, uznają za kamień obrazy, ale nawet jeśli komuś taka poezja wyda się duchowo obcą, to jednak nikt nie odmówi jej nowości i znamion talentu”.