W 1927 Jerzy Ronard Bujański podkreślał, że twórczość Kruszewskiej „ma w sobie żelazny prymityw szarych, prostych, a niezliczonych ludzi”, i nazwał ją „proletariackim szmerem dnia dzisiejszego”. W ostatnim tomie wierszy poetki zwraca uwagę obecność wątków zaczerpniętych z historii i tradycji kultury, którą Kruszewska postrzegała zawsze z perspektywy pojedynczego losu, przekształcając Wielką Historię w mikrohistorię, w opowieść o nieujawnianych lękach, niepewności siebie, samotności cierpienia i umierania.