Winnicy.

W latach 1907–1915 uczęszczała do prywatnej Szkoły Handlowej Żeńskiej Anieli Wereckiej w Warszawie; w 1916 wyjechała do Petersburga, gdzie uczyła się języków (angielskiego oraz francuskiego) i z uwagi na trudną sytuację finansową rodziny – podjęła swoją pierwszą pracę zawodową jako tłumaczka w banku Crédit Lyonnais. Od lipca 1917 pracowała w Wydziale Prasowym Komisji Likwidacyjnej do spraw Królestwa Polskiego, a po jej zamknięciu w Sekretariacie Przedstawicielstwa Rady Regencyjnej Królestwa Polskiego w Rosji. W 1918 kilka miesięcy spędziła w Niemirowie na Podolu, gdzie po zniszczeniu Babczyniec podczas rewolucji 1917 rodzina Kruszewskich znalazła nowy dom. Jesienią 1918 Kruszewska wróciła do stolicy, by zapisać się na Uniwersytet Warszawski (Wydział Filozoficzny). Po śmierci ojca i dwóch braci (ojciec zmarł na tyfus, bracia Stanisław i Wacław zginęli jako żołnierze oddziałów Wojska Polskiego w czasie walk o Kresy Wschodnie w latach 1919-1920) przerwała studia na rzecz pracy sanitariuszki w Szpitalu Ujazdowskim. W 1919 wyjechała do Krakowa, gdzie łączyła zajęcia w szpitalu z obowiązkami w Dowództwie Okręgu Korpusu V płk. Stanisława Hallera. Od października 1919 do marca 1920 pracowała w Dowództwie Frontu Pomorskiego.