w „Skamandrze", „Bluszczu”, „Wiadomościach Literackich” i „Robotniku” oraz dwutygodniku „Dziecko i Matka” (oprócz wierszy dla dzieci oraz nowel i opowiadań opublikowała tu rozprawy na temat języka dzieci oraz wychowania religijnego). Wydała książeczkę dla dzieci O bałwankach śniegowych i świerczynce (1933), przełożyła z języka angielskiego legendę O królu Arturze i rycerzach Okrągłego Stołu (z opracowania Uriela Waldo Cutlera, 1937), ogłosiła w prasie fragmenty dramatu Wiatr (1930) poświęconego Maurycemu Mochnackiemu, napisała powieść dla młodzieży Bolesław Chrobry i dramat Pożar teatru (rękopisy tych dwóch utworów spłonęły podczas działań wojennych). Na łamach „Nauki Polskiej” ukazywały się jej recenzje oraz rozprawy.
W czasie okupacji Kruszewska wróciła do poezji. Według informacji Polskiego słownika biograficznego (i późniejszych opracowań) Kruszewska napisała Hymn Polski Walczącej, „który został nagrodzony na konkursie jednego z pism Polski Podziemnej”. Chodzi prawdopodobnie o przeprowadzony w 1942 przez redakcję konspiracyjnego tygodnika „Biuletyn Informacyjny” projekt na stworzenie słów w trzech kategoriach zagrzewającego do walki utworu przeznaczonego do wspólnego śpiewania: pieśni (hymnu), piosenki i marszu.