Według ustaleń Izoldy Kiec, Kruszewska jako Jerzy Kres napisała hymn Polski Podziemnej zatytułowany Żegnaj karabinie (funkcjonujący także pod tytułem Pogrzeb) i w kategorii "pieśń Polski Podziemnej" otrzymała nagrodę drugą (miejsca pierwszego nie przyznano) ex aequo z utworem Naprzód do boju żołnierze opatrzonego godłem Jutro, należącym do Kazimierza Kumanickiego. Ostatnim ogłoszonym wierszem poetki był opublikowany pośmiertnie utwór Na śmierć floty wojennej w Tulonie (wydrukowany w numerze lipcowo-sierpniowym 1943 konspiracyjnego pisma „Nurt”, razem z informacją o śmierci autorki).
W poezji Kruszewskiej początkowo dominowała stylistyka młodopolska, zapoznana za pośrednictwem poezji Leopolda Staffa, który patronował debiutanckim wierszom autorki jako poeta codzienności, zwyczajności i prostych ludzi, a jednocześnie nauczyciel rzemiosła (w opublikowanym w 1929 utworze To było dawno Kruszewska wprost przywołała poetycką rekwizytornię wierszy Staffa i nawiązała do jego liryków: Było to dawno, Wajmuta, Ogród przedziwny). Drugą inspiracją twórczości Kruszewskiej była tradycja romantyczna, zwłaszcza pisarstwo Juliusza Słowackiego i historiozofia Maurycego Mochnackiego. Refleksję poświęconą powstaniu listopadowemu wywodziła autorka dodatkowo z twórczości Stanisława Wyspiańskiego.