Z tektonicznego punktu widzenia budowa Alp Centralnych jest nadzwyczaj skomplikowana. Wydaje się, w erze paleozoicznej istniały tutaj jakieś góry, które ulegając erozji dały materiał do tworzenia skał osadowych w morzu powstałym tutaj na skutek transgresji morskiej. W okresie karbońskim nastąpiły ponadto potężne intruzje skał kwaśnych lub słabo kwaśnych, których pozostałościami są obecnie Nockberge, Granity Brixen, granodiorytowy masyw Berninagruppe, granodiorytowy masyw Rieserfernergruppe, tonalitowy masyw Alpi dell’Adamello e della Presanella, diorytowy masyw Bergell oraz tufy i porfiry w okolicach miasta Bozen w Południowym Tyrolu. Być może już wówczas rozpoczęły się procesy matamorfizacyjne głęboko położonych osadów. Późniejsze fałdowanie osadów paleozoicznych oraz młodszych od nich osadów mezozoicznych powiązane było często z oderwaniem ich podłoża. Występowały tu liczne nasunięcia i płaszczowiny.
Skały krystaliczne pokryte zostały osadowymi skałami mezozoicznymi, stanowiącymi dowód istnienia mezozoicznej transgresji morskiej. Osady mezozoiczne w zdecydowanej większości uległy erozji, lecz ich fragmenty znaleźć można w obrębie okien tektonicznych.