Najlepsze wyniki osiągnął w sezonie 1995/1996, kiedy był jedenasty w klasyfikacji generalnej, a w klasyfikacji slalomu wywalczył Małą Kryształową Kulę. W klasyfikacji slalomu był także czwarty w sezonie 1996/1997 oraz szósty w sezonie 1998/1999.
Największy sukces osiągnął w 2002 roku, kiedy podczas igrzysk olimpijskich w Salt Lake City wywalczył srebrny medal w slalomie. Po pierwszym przejeździe zajmował ósmą pozycję, tracąc do prowadzącego Jean-Pierre'a Vidala 2,15 sekundy. W drugim przejeździe osiągnął najlepszy wynik; jako jedyny zawodnik uzyskał czas poniżej 52 sekund. Pozwoliło mu to awansować na podium, 0,76 sekundy za Vidalem i 0,59 sekundy przed Benjaminem Raichem z Austrii. Srebrny medal w tej samej konkurencji wywalczył również na mistrzostwach świata w Sestriere w 1997 roku. Walkę o zwycięstwo przegrał tam z Tomem Stiansenem z Norwegii o 0,05 sekundy, a trzeciego na mecie Alberto Tombę pokonał o 0,39 sekundy. Był też między innymi szósty podczas mistrzostw świata w Sierra Nevada w 1996 roku oraz jedenasty na rozgrywanych trzy lata później mistrzostwach świata w Vail.