Smoczyński badał działalność Hozjusza i jego rolę w dziejach Kościoła katolickiego. W podjętym na nowo procesie beatyfikacyjnym kardynała pełnił funkcję wicepostulatora. Ogłosił kilka prac naukowych, głównie na łamach „Miesięcznika Diecezji Chełmińskiej”, m.in. Ogólny ustrój Kościoła i prymat jurysdykcyjny u Hozjusza (1933), Kardynał Hozjusz o autorytecie magisterskim soborów i papieży (1936), Pojęcie Kościoła na Wschodzie w świetle zachodnich przeobrażeń eklezjologicznych (1936); był także autorem książki Świątobliwy Sługa Boży Stanisław Hozjusz (1938). Przygotował do wydania dzieła Stanislai Hosii vita Stanisława Reszki (1938) i Theatrum Virtutum D. Stanislai Hosii Tomasza Tretera (1938). Gromadził również listy samego Hozjusza i planował ich wydanie, ale na przeszkodzie stanął wybuch II wojny światowej.
We wrześniu 1939 opuścił Pelplin, a jego mieszkanie zajęło gestapo, niszcząc rękopisy. Przebywał u rodziców w Gniewie, gdzie 30 października 1939 został aresztowany przez Niemców.