Po drodze zatrzymał się w Sparcie w gościnie u króla Agesilaosa. Jesienią 370 r. armia tebańska najechała Lakonię, niszcząc ją, a zostawiając stolicę Spartę. Następnego roku Ksenofont, czując zagrożenie dla rodziny, wyjechał do Koryntu, miasta prospartańskiego w centrum Grecji, gdzie spędził resztę życia. Tu docierały informacje ze wszystkich stron. Ksenofont mógł tam uzyskać relacje o wydarzeniach w Atenach, Sparcie i innych państwach. Miasto dawało mu dogodne warunki do dalszej pracy pisarskiej. Prowadził wygodne i dostatnie życie, cieszył się popularnością wśród mieszkańców. W połowie lat 60., w wyniku zbliżenia Aten i Sparty, zniesiono dawną uchwałę ateńską skazującą go na wygnanie. Ksenofont odzyskał prawa obywatelskie oraz skonfiskowany majątek rodzinny w Attyce. Prawdopodobnie zalegalizowano jego synów, pochodzących z matki pochodzenia nieateńskiego. Wysłał do Aten synów Gryllosa i Diodora. Sam zapewne nie wrócił do ojczyzny. Zgodnie z tradycją rodzinną synowie mieli służyć w konnicy ateńskiej. Walczyli przeciw Tebańczykom. Gryllos poległ w konnej potyczce w przeddzień bitwy pod Mantineją w 362 r. Ksenofont zmarł ok. r. 355, pozostawiając syna Diodora i wnuków, a wśród nich Ksenofonta Młodszego. Możliwe, że po śmierci pochowano go koło Skilluntu na terenie świętego okręgu ArtemidyGłombiowski, op. cit., s.