róg z prochem.
Nadrzędną jednostką organizacyjną strzelców był pribor (прибор), przemianowany później na prikaz, a w 1681 na pułk. Na czele priborów stali strzeleccy naczelnicy (стрелецкие головы), a na czele pułków – pułkownicy (полковники), z czego wszyscy musieli pochodzić z dworiaństwa i byli mianowani. Prikazy (pułki) dzieliły się na sotnie (сотни – 100 ludzi) i dziesiątki (десятки – 10 ludzi). Strzelcy mogli być zarówno konni tzw. strzemienni (стремянные – od słowa strzemię), jak i piesi (пешие).
Strzelcy żyli w wydzielonych, oddzielnych osiedlach, tzw. słobodach, a żołd i wyżywienie zapewniał im Skarb państwa. W niektórych rejonach Rosji strzelcy zamiast pieniędzy otrzymywali kawałki ziemi, należące do całego osiedla.
Strzelcy i polityka mały|250px|Wasilij Iwanowicz Surikow, Egzekucja strzelców po powstaniu w 1698 Pod koniec XVI wieku było około 20 000 – 25 000 strzelców, w 1681 około 55 000, z czego samych moskiewskich 22 500. Zajęcie się przez nich rzemiosłem i handlem było powodem dużych dysproporcji pomiędzy nimiDoszło do pewnej integracji z kupcami u bogatszych, innym zaś bliżej było do chłopstwa..