zasadą tą Williams kierował się w swojej poezji konsekwentnie. Tematyka utworów Williamsa (mimo swojej różnorodności) silnie korespondowała z tym założeniem. Poeta dużo miejsca poświęca osobistemu, codziennemu doświadczeniu i obserwacjom. Wiele spośród wierszy Williamsa było zatem portretami powszedniej Ameryki, w jej – przede wszystkim – bardzo szczególnych aspektach.
Istotnym dla Williamsa aspektem poezji była jej metryka, zwłaszcza w kontekście zapisu. Jest autorem koncepcji tzw. triadic-line poetry, w której poszczególne zdania podzielone są na trzy części (osobno stanowiące określone stopy metryczne), każda w oddzielnym wersie, które w sumie tworzą trymetr. Tym sposobem poeta zachowuje naturalną melodię wypowiedzi, jednocześnie nie wyłamując się z formalnych kwestii zapisu.
Twórczość Williamsa częstokroć nie poddaje się analizom w obrębie tradycyjnych dyskursów ideologicznych, ponieważ bardzo rzadko zawiera tego rodzaju rozważania. Niemniej, Hartwig określa ją jako na wskroś demokratyczną: jest otwarta, czytelna, oparta na widzialnym konkrecie, unikająca ideowych spekulacji. (...) W porównaniu z nim Pound czy Stevens, nie mówiąc już o Eliocie, to arystokraci pióra, poszukujący własnego wyrazu w innych zgoła niż Williams rejonach.