W październiku ponownie wróciła na front wschodni. Działała w składzie Frontu Litewsko–Białoruskego, a stacjonowała na lotnisku Żołdzino. W okresie jesienno–zimowym piloci prowadzili dalekie rozpoznania, a także kierowali z powietrza ogniem artylerii 2 Dywizji Piechoty Legionów. W tym czasie zginął sierż. pil. Emanuel Juraszek, ciężko ranny został sierż. obs. Marian Skórzyński, zaś załoga w składzie: sierż. pil. Ludwik Juraszek i por. obs. Paweł Krenz dostała się do niewoli. Wykorzystując względny spokój na froncie, w okresie jesienno–zimowym eskadra prowadziła szkolenie personelu lotniczego i uzupełniała stany. Na dzień 1 lutego 1920 wchodziła w skład VII Grupy Lotniczej, posiadała 18 pilotów, 8 obserwatorów i 7 samolotów.
14 eskadra wywiadowcza Wiosną 1920 3 Wielkopolską eskadrę lotniczą przemianowano na 14 eskadrę wywiadowczą. Eskadra rozpoczęła loty bombardierskie.