Z końcem marca, na Froncie Litewsko-Białoruskim stacjonował 1 dywizjon lotniczy w składzie 1., 4. i 8 eskadra wywiadowcza oraz wielkopolski dywizjon składający się z 12. i 14 eskadry wywiadowczej oraz 13 eskadry myśliwskiej. Jeszcze w kwietniu lotnictwo Frontu zostało wzmocnione przez 4 dywizjon lotniczy w składzie 11. i 18 eskadry wywiadowczej. W maju w rejon frontu przybyły 10 eskadra wywiadowcza i 19 eskadra myśliwska. Naczelne dowództwo przydzieliło 4 Armii pięć eskadr, 1 Armii – trzy eskadry, a do 7 Armii włączono tylko jedną eskadrę. W kwietniu eskadra wchodziła w skład 7 dywizjonu lotniczego, dysponowała 10 samolotami, z czego jedynie 4 były sprawne. Taktycznie podporządkowana była 2 Dywizji Piechoty Legionów. Rozpoczęte w kwietniu walki na froncie wymagały wytężonej działalności od załóg eskadry. W tym czasie doszło do pierwszych na tym odcinku frontu spotkań z lotnictwem przeciwnika. 17 (14) kwietnia pięć maszyn eskadry w locie grupowym skierowało się nad zajęte przez bolszewików lotnisko Sławnoje. Tam nastąpiło starcie powietrzne eskadry z pięcioma wrogimi myśliwcami (dwoma). Stoczono kilkunastominutową walkę powietrzną. Załoga w składzie: ppor. pil. Kazimierz Ziembiński i kpr. obs. Michał Dzierzgowski ostrzelała jeden z atakujących myśliwców. Pilotował go as bolszewickiego lotnictwa myśliwskiego, Aleksiej Szyrinkin.